همشهری آنلاین - آرش نهاوندی: سالهاست نام پزشکان جهادی با خدمت در مناطق محروم گره خورده است؛ پزشکان، پرستاران و نیروهای درمانی که بیهیاهو راهی دورترین نقاط کشور میشوند تا بخشی از کمبودهای درمانی را جبران کنند. اما در روزهای جنگ، نقش آنها تنها به اردوهای جهادی محدود نماند. از راهاندازی شبکه گسترده مشاوره پزشکی رایگان در فضای مجازی تا حضور در مناطق آسیبدیده و استقرار در موکبهای درمانی، آنها به یکی از مهمترین حلقههای پشتیبانی نظام سلامت در شرایط بحرانی تبدیل شدند. دکتر محمدحسین زارعزاده، رئیس سازمان بسیج جامعه پزشکی کشور در تلویزیون همشهری، از تجربهها و روایتهای کمتر شنیدهشده آنها گفته که بخشهایی را در ادامه میخوانید.
نگاهی به تاریخچه بسیج جامعه پزشکی
رئیس سازمان بسیج جامعه پزشکی کشور پیش از همه از تاریخچه تشکیل این سازمان میگوید، این که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی ۸ ساله عراق علیه ایران پابهپای رزمندگانی که در جبههها علیه دشمن میجنگیدند ضرورت داشت که پزشکان هم برای مداوای مجروحین در خطوط مقدم جبهه حضور داشته باشند. همانهایی که لقبشان «پزشکان جهادی» شد و حتی بعد از جنگ هم به ایفای نقش متفاوت خود در حوزه سلامت ادامه دادند و تحت عنوان گروههای جهادی در مناطق کمبرخوردار حضور پیدا کردند. او به شرایط ویژه ایران هم اشاره میکند که حادثهخیز است و همواره با حوادثی از جمله سیل، زلزله و اتفاقات ناگوار مواجه میشود. پزشکان جهادی هم امتحان خوبی برای امدادرسانی در این حوادث پس دادند چون آنها تمریناتشان را در اردوهای جهادی سلامت در مناطق کمبرخوردار پشت سر گذاشته بودند.
سازمانی با ۲۰۰ هزار عضو
او درباره تعداد اعضای سازمان بسیج جامعه پزشکی کشور به آمار ۲۰۰ هزار نفری آنها شامل کارکنان ساختار بهداشت و درمان کشور اشاره میکند و آمار قابل توجهی که خدماتشان در ۱۴۰۴ با وجود تمام بحرانها ثبت کرده است. در اردوهای جهادی سلامت بیش از ۵۰ هزار عضو این سازمان راهی مناطق کم برخوردار شدهاند و در مجموع هم بیش از ۹ میلیون خدمت به بیش از ۴ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر ارائه شده است.
محدود به مراکز درمانی نیستند
حالا آنها به جنگ تحمیلی سوم رسیدند و در روایت زارعزاده از روزهای این جنگ و بحرانهای اخیر، بیش از هر چیز تصویر انسانهایی دیده میشود که در سختترین شرایط، میان مرگ و زندگی ایستادهاند؛ پزشکان، پرستاران و نیروهای درمانی که باز هم وظیفه خود را محدود به بیمارستان و اتاق درمان ندانستند. او برای توضیح این روحیه به سالهای دفاع مقدس برمیگردد؛ زمانی که پزشکان و نیروهای درمانی در کنار رزمندگان راهی جبههها میشدند. مجروحان در خطوط مقدم مداوای اولیه و سپس به مراکز درمانی کشور منتقل میشدند. همان روزها بود که عنوان «پزشکان جهادی» شکل گرفت؛ عنوانی که به گفته او پس از پایان جنگ نیز زنده ماند و در قالب حضور داوطلبانه در مناطق محروم، سیلزده و زلزلهزده ادامه پیدا کرد.
استقامت و امید در میناب
تأثیرگذارترین بخش سخنان رئیس سازمان بسیج جامعه پزشکی درباره سفرش به میناب و دیدار با خانوادههایی است که فرزندان خود را در حمله به مدرسه شجره طیبه از دست دادند. بیش از هر چیز از استواری و روحیه آنها شگفتزده شده و خانوادههایی که با وجود تحمل داغ فرزند همچنان با صلابت از ایران و آینده کشور میگفتند. او از دانشآموزانی یاد میکند که میتوانستند آیندهسازان کشور باشند، اما فرصت زندگی از آنها گرفته شد. آنچه در ذهن زارعزاده از این سفر مانده استقامت و امیدی بود که در این شهر جریان داشت. او روایت دیگری هم از میناب دارد که به باور او معنای واقعی ایثار را نشان میدهد. در یکی از مناطق عملیاتی با رزمندهای روبهرو میشود که پیراهن مشکی بر تن داشته است. علت را که جویا میشود، همرزم او پاسخ میدهد: «فرزندش در حادثه مدرسه میناب جان خود را از دست داده اما به جای ماندن در خانه و سوگواری، در منطقه حضور یافته و آماده دفاع از کشور است.» این مسئول معتقد است تصویر چنین انسانهایی باید برای جامعه روایت شود؛ کسانی که در اوج داغ و اندوه شخصی، منافع ملی و امنیت کشور را بر درد خود مقدم میدانند.
ثابتقدم در روزهای بحران
زارعزاده همچنین از پزشکان و نیروهای درمانی میگوید که در دورافتادهترین نقاط کشور، از جزایر جنوبی گرفته تا مناطق محروم و کمبرخوردار، بیتوجه به خطرات برای ارائه خدمت حاضر شدهاند. یا آنهایی که شبها در موکبهای سلامت همراه تجمعات خیابانی بودند. افرادی که شاید در شرایط عادی دسترسی به آنان دشوار باشد و برای یک ویزیتشان باید ماهها در صف ماند، اما در روزهای بحران در کنار مردم ایستادهاند. او معتقد است فلسفه اصلی فعالیتهای جهادی در حوزه سلامت، زنده نگه داشتن روح ایثار و مسئولیتپذیری است؛ اینکه یادآوری شود امنیت، آرامش و سلامت جامعه حاصل تلاش کسانی است که گاه از آسایش، خانواده و حتی جان خود میگذرند.
موکبهای درمانی
زارعزاده از یک اقدام خوب در تجمعات شبانه هم میگوید و این که ۴۱۳۳ موکب درمانی در میادین شهرهای مختلف برپا شده است. پزشکان و نیروهای درمانی برای یک وقت ویزیت از مطبهایشان بیماران ماهها منتظر میمانند اما در تجمعات شبانه و در موکبهای درمانی مردم را رایگان ویزیت میکردند. همانهایی که علاوه بر ارائه خدمات سلامت، آموزشهای اولیه امدادی هم میدادند؛ آموزشهایی که رقم آنها به بیش از ۲۰۰ هزار نفر رسیده و میتواند در شرایط بحرانی به نجات جان انسانها کمک کند. او تاکید میکند: بزرگترین سرمایه کشور در روزهای دشوار، انسجام و همبستگی مردم است. هر جا مردم در کنار یکدیگر ایستادهاند، امکان عبور از بحرانها فراهم شده است. او باور دارد همان روحیهای که در خانوادههای داغدار، رزمندگان، پزشکان و پرستاران دیده میشود، میتواند ضامن عبور کشور از هر شرایط سختی باشد.
ساک به دستها
تیم پزشکی واکنش سریع هم در زمان جنگ تحمیلی خدمات زیادی داشت. زارعزاده در این باره هم میگوید: اینها همان گروههای ساکبهدست ۸ سال دفاع مقدس بودند. کسانی که مشخص نبود باید در جبهه غرب حضور داشته باشند یا جنوب. فقط به آنها اعلام میشد که چه ساعتی در فرودگاه باشند.
پزشکان آنلاین در پویش طبیب ایران
در ایام جنگ به دلیل کاهش دسترسی مردم و بیماران به پزشکان و متخصصان پویش «طبیب ایران» آغاز به کار کرد. زارعزاده درباره این پویش هم توضیح میدهد: بسیاری از پزشکان اعلام کردند که آمادگی ارائه خدمات درمانی رایگان در فضای مجازی را دارند تا مردم بتوانند مشاوره بگیرند یا نسخههای خود را تمدید کنند. طبیب ایران آغاز به کار کرد.
او ادامه میدهد: در این پویش ۱۸۱۹ متخصص و فوقتخصص حضور داشتند و ۳۱۳ هزار خدمت آنلاین در بستر شبکههای اجتماعی روبیکا، بله و ایتا فراهم شد. این خدمات همچنان ادامه دارد.
بیشتر بخوانید:
نظر شما